Jelinek podejmuje kwestię kobiet i kobiecości w patriarchalnym społeczeństwie. Cykl pięciu miniatur pod zapożyczonym od Schuberta tytułem "Śmierć i dziewczyna I-V" (1999-2003). Pokazują one jednak nowe oblicze teatru Jelinek, która nie tylko podważa współczesne mity, ale również dekonstruuje
Równoległe historie dwóch kobiet, pracownic fabryki: pierwsza podporządkowuje się regułom patriarchalnego i kapitalistycznego porządku, druga stara się zachować wierność ideałom, na rzecz "miłości" rezygnuje z aspiracji zawodowych... i przegrywa.
Kurt Janisch, przeciętny żandarm na przeciętnej austriackiej prowincji, opętany jest żądzą posiadania, w równym stopniu kobiet, co dóbr ziemskich. Wykorzystując swoją pozycję, jeździ po okolicy i nawiązuje kolejne romanse: z bogatą wdową Gerti, z bezdomną szesnastolatką Gabi. Oprócz kochanek ma
Moja sztuka protestu... Efriede Jelinek to zbiór najróżniejszych tekstów, od artykułów i przemówień wygłaszanych na uroczystościach przyznania nagród literackich po felietony. Za rozmaitością formy idzie wielość tematów. Są tu rozważania o pisarzach, teatrze i sporcie, są też o myśli o milczeniu,
Kiedy AIDS dociera do ostatniej alpejskiej doliny, dyrektor fabryki papieru rezygnuje z wizyt w burdelach, a swoje żądze zaspokaja w domu, bez skrupułów wykorzystując żonę Gerti. Kobieta, zredukowana do cech płciowych, o każdej porze dnia ma być do dyspozycji męża, który całkowicie ignoruje jej
Mimo że oba tytuły można wystawiać w teatrach, mają one charakter płaszczyzn tekstowych i czyta je się jak niezwykle gęstą znaczeniowo i emocjonalnie prozę, która działa jak narkotyk. Ich tematem jest "pornografia" wojny, śmierci i pieniądza. Jak wiele ofiar w tekstach Jelinek - duchy, upiory,
Dramaty Jelinek zalicza się najczęściej do dwóch nurtów. Jeden to dekonstrukcja austriackich i niemieckich mitów narodowych, co przyniosło autorce miano artystki „kalającej własne gniazdo”. Drugi to dramaty poruszające problematykę istniejących w dzisiejszej kulturze relacji władza-sztuka,
Debiut Jelinek, satyryczna powieść pop, za którą autorka otrzymała nagrodę Tygodnia Młodzieży w Innsbrucku. Decyzja jury była jednogłośna. proszę tę książkę natychmiast samodzielnie zmienić a rozkazuje Elfriede Jelinek czytelnikom. Wymaga od nich wiele a muszą nadążać za szaloną akcją, w której
Żyjemy na górze trupów i bólu. Elfriede Jelinek "Dzieci umarłych" pokazują nieznane dotychczas w Polsce oblicze pisarki jako wielkiej moralistki, tej, która zmusza do niemal psychoanalitycznej pracy nad historią. Powieść ukazuje wyparte aspekty austriackiej przeszłości i zadaje pytanie o
Powieść, której akcja rozgrywa się w latach pięćdziesiątych, ukazuje losy czwórki bohaterów: Anny, Rainera, Sophie i Hansa, w wieku 17–19 lat, którzy zakładają bandę i dokonują brutalnych napaści i rabunków. Pochodzą z różnych środowisk, każde z nich ma jednak problemy związane z sytuacją w domu
